Hallo iedereen,

Na 3 enerverende maanden in Zuid-India ben ik weer thuis. Exe9n van mijn vrienden zei voordat ik vertrok: "voordat je het weet sta je weer op het vliegveld". En dat is ook zo. De tijd is omgevlogen!Ben blij om weer thuis te zijn, maar verdrietig om alles wat ik daar heb achtergelaten. Natuurlijk is het werk voor Sharana niet afgelopen nu ik niet meer ter plekke ben, vanaf nu zal ik vanuit Nederland proberen iets voor die stichting te betekenen.

Al met al ben ik vanaf januari bezig geweest met dit initiatief. Het heeft me veel tijd, energie en slapeloze nachten gekost, waarbij ik gelukkig veel steun van jullie heb gehad. Weet niet of ik het allemaal wel had doorgezet zonder al die steuntjes in mijn rug. Nu ik thuis ben ben ik daar extra blij mee; ik heb een ervaring opgedaan, die ik nooit had willen missen! India…een land waar je van houdt of dat je haat. En xedk ben ervan gaan houden, ook al kan ik me nog steeds enorm verbazen over al die viezigheid en rommeligheid en heb ik regelmatig uitgeroepen: "waarom doet niemand hier iets?" Men is gewoon veel gemakkelijker en accepteert het leven zoals het is. Ik heb dan ook geleerd dat geduld een schone zaak is, want met die hitte moet je je wel in een lager tempo bewegen. Alles duurt wel twee keer zo lang als hier in Nederland. Het leven is er een stuk trager. Goede les! En xb4t is een fijn land; zolang je niet echt een toerist bent word je met rust gelaten en zijn de mensen enorm vriendelijk! Ik heb me geen seconde onveilig gevoeld! Maar wel ben ik er weer achter gekomen dat je op ander gebied niet voorzichtig genoeg kunt zijn: in India wordt iedereen een keer ziek. Flink ziek!

India is een land van enorme tegenstellingen! Onder enorme kleurijke reclameborden en op de stoep voor hypermoderne huizen, leven hele gezinnen onder zeiltjes. Terwijl de rijken computers en mobiele telefoons bezitten, hebben de armen nog niet eens schoon drinkwater. Ook het verschil in inkomen is enorm. Een computerspecialist verdient x801000,- per maand, een landarbeider of een constructiewerker x8010 ,- En dan heb ik het nog niet eens over de mensen die geen werk en dus geen inkomen hebben. Wist je dat ongeveer de helft van de hongerlijdende wereldbevolking in India woont? Dat er een enorme kindersterfte is (2,3 miljoen per jaar). Dit alles is vooral op het platteland zichtbaar, waar geen medische hulp is en velen ondervoed zijn. En vaak komt er een oplossing vanuit een particulier initiatief. Er zijn veel NGOxb4s (Non Government Organisations) zoals Sharana. De overheid is al sinds de onafhankelijkheid (1947) bezig met de armoedebestrijding maar met wisselend succes. Ondanks het feit dat India een van de snelstontwikkelende landen is op gebied van technologie, boekt India vooralsnog weinig vooruitgang op het gebied van levensverwachting, onderwijs en inkomen.

En waar ik natuurlijk veel mee te maken heb gehad: de vele kinderen die niet naar school gaan. De grondwet eist dat kinderen tussen de 6 en 14 jaar onderwijs volgen. Het is natuurlijk ook wel de beste manier om als gezin uit het slop te raken. Maar het gebeurt gewoon niet. De uniforms, schriften, boeken en tassen zijn simpelweg onbetaalbaar!  Maar ondanks deze wet en de wet tegen de kinderarbeid, is ook kinderarbeid nog steeds een groot probleem. Toch ook een aantal Sharana-kinderen heeft afgehaakt om te gaan werken voor het gezinsinkomen. Triest hoor!

Trouwens, ik mag dan wel eens klagen met 35 leerlingen in de groep (wat in een rijk land als Nederland natuurlijk ook niet zou moeten mogen!!!), de groepen op de scholen in India zijn nog wel even een stukje groter. Soms zitten er echt wel 60 kinderen in een groep!! Niks adaptief onderwijs!

Kijk nou! Wat een prachtig stukje vruchtbaar India! Nog totaal ongeschonden! En een enorm wijds uitzicht. Een stuk land van zoxb4n 200 bij 150 meter omringd door palmbomen, vlak bij het dorp Arangnur. Ik ben hier in een van de laatste dagen in Pondy met Rajkala naar toe gegaan omdat ik met eigen ogen wilde zien of dit iets was waar ons laatste geld naar toe zou kunnen gaan.

Alleen de rit er naar toe al was supermooi!. Zodra je van de grote drukke wegen af komt is India zo prachtig!! Het ligt op de grens van Tamil Nadu en Pondicherry te midden van 14 dorpjes, die van zowel Tamil Nadu als Pondy nauwelijks ondersteuning krijgen, ze horen eigenlijk nergens bij. De armoede is er groot. Veel kinderen gaan nog niet naar school, de inwoners leven in een economische en sociale achterstand, worden bedreigd met het verliezen van hun (veelal agrarisch) werk en velen trekken naar Pondicherry omdat daar wxe9l voorzieningen zijn.

Sharana heeft besloten om hier in fasen (telkens als er weer een beetje geld is een nieuw stuk aanbouwen) een multifunctioneel centrum te bouwen om de levensomstandigheden van de inwoners te verbeteren. De bouw is volledig in handen van de inwoners van de dorpen en binnen een jaar kan er gestart worden met de projecten. Een leider van een van de dorpen (de panchajat) was op het terrein aanwezig om de boel een beetje aan te sturen. Dat is een erg goed teken; Ik heb begrepen dat het niet meevalt om de mensen ervan te overtuigen dat je als organisatie van goede zin bent. Er worden zo vaak beloftes gedaan die niet na worden gekomen. Sharana werd dan ook eerst niet met open armen ontvangen maar nu men ziet dat er al resultaat is, is men erg blij met het initiatief.

Ik was nog niet op het terrein of er werd al een

heerlijke kokosnoot voor me uit de boom geplukt!

In dit centrum zullen dan cursussen (timmerman, loodgieter etc) worden gegeven aan x93drop-outsx94 (jongeren die geen onderwijs hebben gehad) die daarmee dan een bedrijfje in hun eigen dorp op kunnen zetten, waardoor men niet meer op Pondy gericht hoeft te zijn. Er zullen programmaxb4s worden opgezet voor vrouwen, die zich eventueel met een microkrediet kunnen ontwikkelen. Op het terrein zullen groenten en fruit worden gekweekt. De zomerkampen waarin ik deze zomer heb meegeholpen zullen hier worden georganiseerd waardoor er enorm veel geld bespaard wordt etc. etc.

Kortom, volgens mij weer een goed initiatief. Ons laatste geld (x80700) heb ik hiervoor aan Sharana gegeven.

Deze keer komt het dus indirect aan de kinderen ten goede. Ook goed toch?

Het plan was eigenlijk om woensdagochtend vroeg naar Mahabalipuram te vertrekken om daar zo lang mogelijk nog van alles te kunnen genieten en nog even een beetje bij te komen van ons tripje. Maar doordat we allebei een behoorlijke voedselvergiftiging hadden opgelopen, konden we niet anders dan alles in de laagste versnelling te doen. Woensdagochtend dus nog voor het laatst door mijn geliefde Pondy gefietst voor de laatste boodschapjes, de laatste fotoxb4s, de laatste blik op alles wat zo vertrouwd is geworden, fietsen inleveren, afscheid nemen van vrienden en van Sharanax85. Dat viel nog niet mee! Sharana is behoorlijk in mijn huid gekropen. Al die lieve mensen met wie ik de afgelopen maanden heb gewerkt, al die vertrouwde gezichten van (groot)ouders en kinderen, de routines, het (zinvolle) werk, x85wat zal ik het missen!

De lunch van dinsdag bij  Rajkala hadden we een dagje uitgesteld, maar ook vandaag kregen we nog geen hap door de keel, we waren nog steeds te ziek. Wel erg jammer, want er stonden weer overheerlijke dingen op tafelx85voor ons bleef het bij een bordje witte rijst.

We zijn met een taxi naar Mahabalipuram gereden. Al vanaf de eerste dag in India stond deze plaats op mijn verlanglijstje. Het was een prachtige rit van 1 xbd uur langs de kust. Vaak reden we tussen de backwaters en de zee door. Overal langs de weg zaten verkopers met hun kleine aanbod van kokosnoten en ander producten. Hoe dichter we

Mahabalipuram naderden hoe meer x93stonecarversx94 we zagen. Mahabalipuram staat namelijk bekend om zijn prachtige tempels die uit de rotsen gehouwen zijn.

Woensdag even lekker lux aan het zwembadje van ons heerlijk schone hotelletje gezeten en een beetje rondgewandeld. Donderdag hebben we de schitterend bewaard gebleven tempels in de rotsen bekeken. Overal Vishnuxb4s, Brahmaxb4s, Shivaxb4s en Ganeshaxb4s van steen. Ik heb nu al zo vaak mijn best gedaan om dat Hindu-geloof met al zijn goden te begrijpen, maar ook deze keer is het me weer niet helemaal gelukt. We hebben wel twee uur door het park gewandeld en eindelijk eens andere dieren dan alleen kraaien gezien; papegaaien, schitterende grote vlinders, apen etc.!

Natuurlijk zit heel Mahabaliputam vol met x93stonecarversx94 die je de hele dag boeddhaxb4s, ganeshaxb4s en olifantjes van graniet en marmer onder de neus duwen. Deze keer had ik nog een extra reden om niks te kopen: de tassen zaten al afgeladen vol.

Door toeval zijn we nog in een priegelig klein weeshuisje met 15 kindjes, terecht gekomen. We hadden nog wat ballonnen, opblaasglobes en potloden voor ze in de tas. Helaas hadden we alle kinderkleren die Niko had meegenomen, al weggegeven; dit was daar ook een prachtige plek voor geweest! De kindjes, allemaal even blij, zaten overal op ons en om ons heen terwijl we een poosje met de begeleiding spraken. Natuurlijk wilde ook deze man graag dat we hem structurele steun zouden gaan bieden als we eenmaal terug waren in Nederland, maar waar is het einde? Ik heb deze vraag zo vaak gehoord als ik vertelde waarvoor ik in India was. Je komt gewoon handen en tijd tekort.

En dan besef je weer eens te meer dat we het in ons land wel verdomd goed hebben!

De volgende morgen (13 juli) hebben we ons, na aardig te hebben uitgeslapen, naar het grote tempelcomplex laten fietsen met een fietsriksja. Het voelt niet goed om zox92n vaak broodmagere man zo voor je te laten ploeteren, maar het is wel hun inkomen dus dan kies je er toch maar voor. Het complex ligt ook hier midden in de stad. Bijzonder bij deze tempels is de sfeer. Dit is geen toeristische attractie maar gewoon een tempel vol met het religieuze leven van de Indixebrs. Madurai is ook een bedevaartsoord: duizenden komen hier dagelijks uit het hele land naartoe. Deze tempel is dus erg levendig. Je bent hier ook het grootste deel van de tijd x91binnenx92. Dat scheelt, want dan heb je niet de hele tijd last van de hete steen onder je blote voeten! Je slippers mag je niet aanhouden in de tempels in India. We hebben daardoor vaak hele stukken rennend afgelegd. Zo heet, die stenen!!

Prachtige fotox92s gemaakt hier, van de mensen, van de pujax92s, van de mozaxefeken op de plafonds en de muren en ook nog van een veiling van sareex92s, die er plaatshad. Denk je dat je op een heilige plaats bent en verbaas je je over het geschal door luidsprekers, blijkt het een sareeveiling te zijn!

Op zich vonden we de tempel in Madurai niet persxe9 de mooiste tempel maar wel de meest bijzondere belevenis van onze tempeltocht.

Na het bezoeken van deze tempel, de Sri Maneeshi, hebben nog nog wat door de stad gebanjerd. We werden met allerlei trucs de winkels in gelokt: "Madam, sir, itx92s your lucky day! Templefestival for free! Tempeltowers! No roepies! Hurry! You have only half an hour left!" Wat een kans! Wij dom achter die vent aanrennen, blijk je gewoon op een rooftop van een winkel met de naam "tempeltowers" te belanden, met inderdaad een magnifiek uitzicht op de tempeltorens, maar is het natuurlijk hun bedoeling om je zakken leeg te kloppen. We stuitten ook nog op een oploopje: de minister was op werkbezoek met zijn hele gevolg. De volgende dag stond waarachtig een grote foto van dat moment op de voorpagina van "The Hindu", de grootste krant van Zuid-India, waar we zo op hadden kunnen staan.

We troffen op verschillende plekken pelgrims met kaalgeschoren hoofden, die met een goudkleurig poeder zijn bedekt. Ook dat heeft te maken met een Hindu-ritueel, waarbij het haar wordt geofferd.

Na een lunch in ons hotel zijn we met een auto en chauffeur van het hotel naar Kodaikanal afgereisd. Een tocht van ongeveer 3 uren, waarvan de laatste twee de bergen in gaan. Prachtige tocht. Het landschap en met name de temperatuur verandert! Al gauw rijden we door het regenwoud omhoog, met prachtige vergezichten. Ineens een totaal groene wereld. En vaak apen langs de kant van de weg.

Kodaikanal is een paar eeuwen geleden gesticht door Amerikaanse paters. Ze zijn er een school voor met name Engelse schoolkinderen begonnen. En nu nog steeds merk je de Engelse invloeden: 70% van de mensen is katholiek; er staan veel kerken.

Het is er heerlijk koel: een graad of twintig. Eigenlijk hadden we te weinig kleren bij ons, maar we hadden mazzel: voor het normale doen aldaar was het er warm: boven de 20 graden overdag. Het kan er ook flink donderen, bliksemen en hard regenen. Wij hebben echter geen druppel gevoeld. Ben zelfs knalrood verbrand, terwijl ik eigenlijk nog steeds net zo wit was als op de dag dat ik vertrok.

We dachten in Kodaikanal een paar dagen retraite te genieten. Even een paar dagen fijn niksdoen en van een rustgevende omgeving genieten. Ik vond het er absoluut erg aangenaam, maar om er nou 3 dagen door te brengen, dat leek me al gauw wat veel. We hadden echter de trein terug naar Pondicherry al geboekt, dus dat was wel beetje lastig.

We hebben ons verblijf in Kodaikanal toch nog een dag verkort om na twee nachten, op zondag de 15e weer terug te reizen naar Pondicherry, niet per trein (die konden we cancellen), maar een stuk per auto en vanaf Trichy per bus.

Kodaikanal bood wxe9l wat we verwachtten: een heel relaxte sfeer. Het leek wel Zwitserland! Maar tegelijkertijd had ik ook een beetje het gevoel van: waar is mijn India gebleven?!

Het meest verrassende in Kodaikanal vond ik de zondagmarkt. Werkelijk een ontzettend sfeervolle markt. Allerhande marktlui verkopen er hun waar; live worden voor je ogen de kippen geslacht, de vissen gevild en de samosax92s gebakken. Fruit, groente en vis ligt prachtig uitgestald, maar overal zitten de vliegen op. En ook hier druipt toch overal wel weer de smoezeligheid vanaf. Maar hun deert het niet en ons vinden ze vast en zeker maar mietjes en watjes die wij bang zijn dat ze overal ziek van worden.

In Kodaikanal troffen we in beide restaurantjes waar we aten in de bediening een Engelse vrouw, getrouwd met een lokal. Dit is dan ook typisch zox92n resort, waar westerlingen blijven hangen.

Toen we op zondag terugreden richting het dal, troffen we in de outskirts van Kodaikanal een prachtige view op een veld met heel veel uitgehangen was. De wasvrouwen (dooby wallahxb4s) doen de was in het riviertje langs het veld.

Langs de weg tref je vaak verkopers van x91chaix92. Thee dus. De Indixebrs drinken hun thee liefst niet zo heel erg heet. De verkopers van de thee gieten daarom de thee een aantal keren van het ene kommetje in het andere, waarbij de thee een hele tijd x91in de lucht hangtx92. We hebben wel gezien, dat een stroom thee van wel een hele meter, zonder ook maar een druppel te morsen, tussen de kopjes hangt. De foto geeft het ook mooi weer.

De terugreis met de bus vanuit Trichy was met recht onvergetelijk. Maar dat dan eventjes nixe9t in de positieve zin. Ons was een luxe bus toegezegd, rechtstreeks naar Pondy. Die bleek er echter helemaal niet te zijn. Het enige dat restte, was wachten en de x91government busx92 naar Villupuram nemen en daar overstappen op de government bus naar Pondy.

Uiteindelijk heeft de reis van Kodaikanal naar Pondy ons 14 uren gekost. In beide bussen zaten we nogal opgepropt; het waren aftandse, afgeragde vehikels met chauffeurs, die halsbrekende toeren uithaalden. De helft van de autox92s rijdt x92s nachts met groot licht. Veel vrachtwagens hebben in het geheel gxe9xe9n achterlicht. Er wordt willekeurig ingehaald; vaak kxe1n het helemaal niet maar met luid toeteren wordt de in te halen en de tegemoetkomende auto gemaakt om maar op de rem te gaan staan. Het is soms om een rolberoerte van te krijgen. Had meer het idee in een achtbaan te zitten dan in een bus en daar durf ik al niet in!

De tweede bus was nog weer een ander verhaal. In deze bus werden de passagiers zonder morren opgepropt totdat er zox92n 120 in zaten, exclusief de 4 xe0 5, die er nog uithingen. Goed, je moet dit toch een keer meegemaakt hebben, zo hield ik Niko voor.

Om vier uur x92s nachts waren we eindelijk weer thuis in mijn huisje in Pondy, konden we alle viezigheid weer afdouchen en in ons bed duiken. Heerlijk!!

Fijn om weer een paar dagen in Pondy (thuis!!!) te zijn, voor ik hier afscheid neem, a.s. woensdag. Dan gaan we nog een paar dagen naar Mammalapuram, vlakbij Chennai, voordat we a.s. vrijdag naar het vliegveld gaan. Het voelt wel vreemd: na 3 maanden weer naar huisx85.maar of ik wel zo veranderd ben, zoals velen me vragen, dat vraag ik me af. Ben volgens mij nog steeds dezelfde Fenny, met al haar (on)hebbelijkheden.

En de zon in Pondy is nog even onbarmhartig…..

Op 11 juli vertrokken we met z’n vieren, ook Vandana en haar moeder gingen met ons mee voor deze dag (gingen ‘s avonds weer terug naar Pondy), eerst richting Chidambaran. Dit stadje met enorm tempelcomplex midden in de stad bereikten we na anderhalf uur. Vergelijkingsmateriaal hadden we nog niet. De grote tempeltorens zijn helemaal beschilderd in alle kleuren. Kreeg ook wel beetje Efteling-effect daardoor. In de tempel ook wat ‘puja’s’ gezien, kleine ceremonies.

Daarna reden we verder om een mooie tempel te gaan bekijken in Yayamkondacholapuram (inmiddels kunnen we het in xe9xe9n keer uitspreken!). Onze chauffeur heeft de kortste route gezocht en dat leidde langs weggetjes, die eigenlijk maar half begaanbaar waren. Gemiddeld schoten we 25 km. per uur op. Het voordeel was wel, dat we door dorpjes kwamen, waar de 21e en de 20e eeuw geheel aan voorbij lijken te zijn gegaan: kleine rieten hutjes, wat koeien, wat geiten… Onze chauffeur zou goed engels spreken, zo was ons beloofd, maar dat viel vies tegen.

De tempel in Yayamenzovoorts was echt prachtig. Hier geen beschilderde tempeltoren (‘gopuram’). Maar zo eentje in de prachtige geelrode steen lijkt zelfs mooier. In de tempel zie je, hoe iedereen met kokosvetkaarsjes, bloemen, kokosnoten en allerlei poedertjes in de weer is. Voor ons nuchtere mensen iets onbegrijpelijks, maar erg fascinerend. De beelden en de muren in de tempel worden ontzettend vies van die poeders in dat kokosvet en het ruikt ook nogal smerig.

Het was ook erg gezellig, om hier samen met Vandana en haar moeder rond te wandelen.

Na Yayam doorgereden naar Thanjavur (of Tanjore). Eerst een enorme hoosbui bijna over ons heen gekregen, maar we waren net op tijd in een restaurantje voor onze ‘meals’: de standaard-lunch voor de Indixebrs. Allemaal kleine bakjes met sausjes en chutneys, en daarbij rijst.

De tempels in Tanjore waren ook niet beschilderd. Een mooi complex, maar we beginnen inmiddels al een klein beetje een tempelverzadigingspunt te bereiken. We doen ook alles wel zxf3nder gids. Het kan zijn, dat je met gids meer in het verhaal van de geschiedenis komt, maar je bent dan ook geen baas meer over eigen tijd en dat vinden we toch een stukje belangrijker.

‘s Avonds hebben we afscheid genomen van Vandana en Mama Vandana. Ze konden met onze auto met chauffeur terug naar Pondy, want wij wilden hem liever niet meer en het leek erop, dat via ons hotel in Tanjore een auto met engelssprekende chauffeur konden gaan krijgen.

De volgende dag zijn we eerst naar Trichy en Srinagam gereden. Inmiddels weer een typische India-ervaring rijker: onze nieuwe chauffeur sprak geen haar beter engels!!

Trichy (eigenlijk Tiruchirapalli) is een flink stad (groter dan Groningen) en Srinagam ligt er vlakbij, aan de overkant van de Cauvery rivier, die ze wel de Ganges van het zuiden noemen. Eerst naar Srinagam. Ik was daar ook al geweest op de terugreis van mijn kamp in Munnar, in mei. Toen niet veel van gezien, want ik wist dat ik er met Niko ook naartoe zou gaan. Het is het grootste tempelcomplex van India. De gopurams zijn prachtig. Heel groot en hoog. Hier zijn ze weer helemaal beschilderd: duizenden beelden op deze tempels, alles weer verschillend. Heel bijzonder. In dit complex kun je lang ronddwalen en binnen de buitenste omwallingen van het complex zijn ook veel marktmensen met hun handeltjes in de weer. Hier ook weer veel bedelaars, maar gelukkig troffen we ze niet meer zoveel als in Chidambaran.

De droge rivierbedding van de Cauvery, eigenlijk een groot strand, wordt bevolkt door vrouwen die de was doen. Als er meer water is, doen ze het op grote trappen langs de oever. Deze wasvrouwen noemen ze ‘dobiwalla’s’.

Na Srinagam bracht onze chauffeur ons naar het centrum van Trichy. We hebben hier heerlijk gegeten in een druk restaurant, over de markt geslenterd en de stad bekeken. Daarna vertrokken naar Madurai, waar we na een uur of drie aankwamen.

Madurai is een flinke grote stad (ongeveer 1 miljoen inwoners). Veel drukte hier. We checkten gauw in bij ons hotel en zijn daarna, toen het al donker werd, de stad ingewandeld en wat gegeten in sympathiek restaurantje. Niko vond de onion-dosa’s erg lekker.

(morgen de dagen hierna)

We zijn op reis!! Gistermorgen vertrokken uit Pondicherry. Vannacht in Tanjore overnacht en nu in Madurai, nog een stuk zuidelijker. We bekijken vooral de oude tempels.
Morgen gaan we richting de bergen; blijven een paar dagen in Kodaikanal. Daar is het lekker koel!

We zijn dinsdag a.s. voor nog maar 1 dagje terug in Pondicherry om daarna af te sluiten in Mahabalipuram. Snik!

Op het kantoor van Sharana waren de 4 kinderen, waarvan wij nu de sponsorouders zijn (zie vorige bericht) uitgenodigd: Niko en ik nemen er twee vor onze rekening, mijn moeder een en mijn vrienden Thea en Ab ook een. Een jongetje was ziek en kwam een dag later. Ze hadden zich allemaal op zijn "’s zondags" gekleed en hebben van ons allevier een globe gekregen.
Ook waren de twee studenten, voor wie vanuit ons Sharana-sponsorgeld hun komende college-jaar wordt bekostigd, uitgenodigd. Zij kregen van ons een mooie Parker-pen. Dat is een echte luxe hier. We hebben er zelfs een paar navullingen bijgedaan (die zijn voor hen te duur) omdat ze anders de pen niet erg lang kunnen gebruiken.
Het waren mooie momenten. De kinderen en de studenten waren erg blij. En uitten dat op hun eigen ingehouden wijze: "We will never forget you!"   

Ik heb zojuist 4 nieuwe dossiers aangemaakt!! NL 1 t/m 4.

Tot nu toe waren er alleen godparents uit Frankrijk en de Verenigde Staten. Sinds vandaag zijn er ook 4 Nederlands dossiers!! Super! Voor 4 kinderen zullen de sponsorouders de benodigde schoolspullen voor het komende schooljaar betalen. Dat betekent dat de wachtlijst nu 4 kinderen minder telt. Ben op zoek geweest naar Oranje dossiermappen, maar die hebben ze hier in Pondy niet.

Als het kalf verdronken is dempt men de putx85..

Heel wat zijn er verdronken, maar deze put valt niet te dempen en deze zee is ontembaar en verwoestend gebleken. Sodhanaikuppam tracht nu de zee tegen te houden met grote zware rotsblokken. Nu maar hopen dat de proef nooit op de som hoeft te worden genomen!

Vandaag ben ik naar Sodhanaikuppam geweest!! Toch ook wel weer een mijlpaal gedurende mijn verblijf hier. Dankzij jullie immers gaan daar dit schooljaar ook weer 110 kinderen naar school! De distributie van de schoolspullen zal ik waarschijnlijk niet meer meemaken omdat we dan xf3f al terug zijn in Nederland xf3f in Tamil Nadu rondtoeren. Dax92s wel jammer!

Veel hoef ik volgens mij over Sodhanaikuppam niet meer te vertellen, heb de vorige keer al het een en ander uitgelegd over de besteding van het geld.

Vandaag heb ik het dorp gezien. Opvallend is het grote aantal huizen in aanbouw. De overheid is vaak wel bereid om de tsunami-gedupeerden een nieuw huis aan te bieden maar dan op 20km afstand van de zee. Dat accepteert natuurlijk niemand; wat moet een visser nu op zox92n enorme afstand van zijn brood? Afhankelijk van de gewenste vangst gaan ze vaak x91s nachts op pad om dan uren op zee te blijven. Als je dan x92s avonds langs de kust loopt zie je al die lampjes in de verte. Wat betreft de bouw van nieuwe huizen regelen de bewoners het dus in hun dorp zo veel mogelijk samen, zonder bemoeienis van de overheid. Aan de kustlijn is overigens vrijwel geen rieten huis meer te vinden, alles wordt nu uit steen opgetrokken.

Ook overdag trekken de vissers er op uit. Ik neem aan dat dat dan een andere groep mannen is. Tegen de avond komen ze dan weer terug en staan de vrouwen hun op te wachten om de vis op het strand te drogen te leggen. Er is dan geen sprake van concurrentie, maar alles en iedereen werkt samen.

En alle kinderen gaan er naar school!! Ook al heb ik begrepen dat de overheidsscholen hier niet fantastisch zijn en met overvolle klassen werken, is het wat mij betreft: x93alles beter dan niksx94. Vanavond heeft Vetri (social worker van Sharana), me op zijn motor opgehaald (Dat vervoermiddel went al aardig, is zelfs prettig koel als de wind zo om je oren suist.) om met de kinderen die we helpen, kennis te maken. Ze ontvingen me alsof ik een koningin was, terwijl ze er absoluut geen weet van hadden waarom ik kwam. Vetri legde uit dat we destijds met school geld hadden ingezameld en ook nu weer voor hun schoolspullen garant stonden. Ze straalden! Ze wilden me allemaal graag groeten, vasthouden en vlak bij me in de buurt zijn. Geniet ik wel van, hoor, maar ik leg ze wel uit dat ik gewoon een witte huid en blauwe ogen heb, maar dat mijn hart en de rest hetzelfde is als dat van hun. Maar dat we het ons gewoon een beetje beter kunnen permitteren.

En dankbaar zijn zex85.en ik ook!

Dit soort verrassingen, daar kan ik zo van genieten!! Doordat we op de scooter naar Angalakuppam gingen hadden we de tijd voor onszelf en konden we de landelijke route nemen. Prachtige rit langs rijstplantages in de mooiste groene kleuren en tussen de palmbomen door. En dan ineens dit prachtig tafereel, zomaar langs de weg!